Η Σοφία Αλιμπέρτη σε μια καυτή και αποκαλυπτική συνέντευξη... "Έχω κάνει one night stand και μου κόστισε.."

Πόσες γυναίκες του star system θα τολμούσαν να κάνουν μια τέτοια kinky φωτογράφιση; Καμιά. Η Σοφία Αλιμπέρτη, πιο sexy και αποκαλυπτική από ποτέ, τα λέει έξω από τα δόντια και μας δείχνει τι σημαίνει να είσαι πάνω από 30 χρόνια στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Μια πραγματική star αποκαλύπτεται.
   Η Σοφία έχει το πιο γλυκό και αθώο χαμόγελο στην ελληνική τηλεόραση. Είναι ένα από τα καλύτερα παιδιά που έχω γνωρίσει στη ζωή μου και από τους πιο σοβαρούς και ειλικρινείς επαγγελματίες. Αυτό το κορίτσι, όμως, δεν ανέχεται, το ψέμα, την ατιμία και τη χειραγώγηση. Είναι καλή μαζί σου μέχρι εκεί που θα τολμήσεις να πιστέψεις ότι την ελέγχεις και την καθοδηγείς. Είναι το σημείο μηδέν. Το μάτι γυρίζει και δεν έχεις καταλάβει τι σου έχει συμβεί.

Πριν κάνουμε τη συνέντευξη της εξήγησα ότι θα μιλούσαμε για όλους και τα πάντα και την παρακάλεσα να μου μιλήσει χωρίς φόβο, με ειλικρίνεια και δίχως να μασάει τα λόγια της. Δεν χρειαζόταν καν να της το πω. Η συνέντευξη ήταν χείμαρρος και περισσότερο αποκαλυπτική από την kinky φωτογράφιση. Μιλάει για όλους και όλα. Από τα παιδικά της χρόνια μέχρι το σήμερα. Για πρώτη φορά μού λέει πώς γνώρισε τον Πάριο, τι συμβαίνει με τον Λιαδέλλη, πώς είναι με τα παιδιά της, πώς βλέπει το μέλλον.    

Extreme φωτογράφιση. Και sexy και μοιραία και γαλήνια… Πώς γίνεται κάθε φορά που εμφανίζεσαι να δείχνεις τόσο νέα και λαμπερή; Υπάρχει συνταγή;

Αγαπώ τη ζωή και κοιμάμαι πολύ, άρα, δεν έχω άγχος. Όποιος το κάνει, θα βγει κερδισμένος. Τώρα όσο για τη φωτογράφιση, τι να πω… Μου βγήκε αυθόρμητα. Ήθελα να κάνω κάτι διαφορετικό, πρωτοπόρο, εναλλακτικό και επαναστατικό. Νομίζω ότι μέσες άκρες το πετύχαμε. Ο κόσμος θα δει μια διαφορετική Σοφία.

Καλό αυτό. Κέρκυρα…

Με το Ποντικονήσι…

Δύσκολα χρόνια;

Όχι, ίσα ίσα. Κέρκυρα σημαίνει απάγκιο.

Ηρεμία...

Ναι, γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή, η Σοφία ως παιδάκι είχε ταλαιπωρηθεί πάρα πολύ. Κάθε χρόνο αλλού σχολείο. Έτσι έτυχε, δεν ξέρω να σου πω τώρα το γιατί. Δηλαδή θυμάμαι την πρώτη χρονιά την έκανα στα Τουρκοβούνια, στου Γκύζη, μετά έφυγα, πήγα στο Παγκράτι, μετά έφυγα πήγα στο σχολή Καλπάκα, μετά κάπου αλλού, ούτε διπλωμάτες να ήταν οι γονείς μου. Εν πάση περιπτώσει, ένιωθα τρομερή ανασφάλεια ως παιδί. Δεν προλάβαινα να οικειοποιηθώ ένα χώρο, να κάνω παρέες, φίλους. Στην Κέρκυρα λοιπόν, όπου φύγαμε με παππού και γιαγιά, εκεί πια υπήρχε μια σταθερότητα στη ζωή μου για πρώτη φορά, μείναμε κάποια χρόνια, οπότε εγώ αφέθηκα, απόκτησα φίλους, δημιούργησα σχέσεις και η Κέρκυρα για εμένα ήταν η πρώτη πατρίδα. Γι’ αυτό και συνήθιζα να λέω ότι είμαι από την Κέρκυρα. Η Κέρκυρα με μεγάλωσε, κατά κάποιον τρόπο. Με έκανε υπό μία έννοια αυτό που είμαι.         

Εκεί ήταν και ο πρώτος έρωτας;

Ναι, ο πρώτος πλατωνικός έρωτας.

Αυτό είναι μια καλή πάσα για άλλη μια ερώτηση που θέλω να σου κάνω. Θα σ’ την έκανα στην πορεία αλλά μιας και το λες θα την κάνω τώρα. Υπάρχει στη ζωή σου ο ανεκπλήρωτος έρωτας ή ήρθε και πέρασε; Μάλλον να το πω διαφορετικά, στη ζωή σου ο έρωτας ήρθε, σε ακούμπησε και έφυγε ή ακόμα τον ψάχνεις;

Όχι, τον έζησα.

Αυτό που λέμε καρδιοχτύπι, στομάχι…

Αυτό που λέμε πάθος, που συνεπάγεται και καταστροφή. Το έζησα και ευχαριστώ που το έζησα και λυπάμαι όταν βλέπω στα πρόσωπα ανθρώπων να μην το έχουν ζήσει. Βέβαια αυτό έχει και ένα τίμημα. Από εκεί και πέρα δεν μπορείς να συμβιβαστείς με οτιδήποτε μέτριο.

Άρα, οτιδήποτε έχει έρθει στη ζωή σου από εκείνο το σημείο και μετά είναι μέτριο…

Πιο κάτω. Είναι λίγο πιο κάτω από αυτό που έχεις ζήσει. Γιατί αυτό το πάθος δεν το συναντάς συνέχεια. Δεν γίνεται να το συναντάς συνέχεια. Ευτυχώς!

Τι εννοείς, ότι μπορεί να σε σκοτώσει κιόλας;

Είναι καταστροφικό.

Άρα αυτή τη στιγμή δεν περιμένεις να σου ξαναέρθει ή απλώς δεν το ψάχνεις;

Αυτή τη στιγμή δεν το ψάχνω. Δεν πιστεύω πια σε αυτό το παραμύθι.

Μάλιστα, θα επανέλθουμε σε αυτό και αργότερα.

Καλά δεν τελειώνει αυτό και ποτέ. Μην νομίζεις.

Πότε έκανες τα «Τσακάλια»;

Ήμουν δεκατεσσάρων.

Δεκατεσσάρων ετών; Απίστευτο.

Ναι, δώδεκα έκανα τους «Απέναντι». Δεκατεσσάρων ήμουν στα «Τσακάλια».

Πώς έγινε; Πώς σε βρήκαν;

Κατά λάθος.  

Δηλαδή;

Όλα αυτά έγιναν κατά λάθος. Είχα κάνει τους «Απέναντι», όπου εκεί γνώρισα τον Γιώργο Πανουσόπουλο σε ένα διαφημιστικό σποτάκι που κάναμε.

Έκανες εσύ διαφημιστικό σποτάκι; Πώς; Σε πήγαν οι γονείς σου;

Ναι, πήγα σε σχολή μανεκέν και μετά από εκεί στη Δρακοπούλου. Όλα αυτά εξαιτίας της Κέρκυρας. Ξέρεις, έπαθα κατάθλιψη με το που έφυγα από το νησί και προσπαθούσαν οι δικοί μου να με απασχολούν με διάφορες δραστηριότητες προκειμένου να ξεχνιέμαι. Τέλος πάντων, δούλευα με τη Μαίρη Δρακοπούλου – δούλευα πάρα πολύ καλά, Τάσο – εξαιρετικά καλά για την ηλικία μου και για εκείνα τα χρόνια. Είχα κάνει όλες τις σχολικές ποδιές –δεν υπήρχε σχολική ποδιά που να μην έχω κάνει (γέλια)– και νομίζω ότι τότε με τον Γιώργο κάναμε το «Ρετσίνα Κουρτάκη». Νομίζω αυτή η διαφήμιση ήταν η αφορμή που τον γνώρισα και μου είπε «Κάνω μια ταινία, μήπως θα ήθελες;». Εγώ δεν κατάλαβα τη διαφορά τότε για να είμαι ειλικρινής, τι ταινία τι διαφήμιση και είπα «ναι». Βεβαίως ήταν μεγάλη τύχη να δουλέψω με τον Γιώργο, με Τσεμπερόπουλο, με Περράκη, γιατί όλοι αυτοί τότε ήταν μια παρέα, μια ομάδα. Σαφώς με την Μπέτι Λιβανού, την οποία και λάτρεψα, και μετά από εκεί και ενώ δεν το είχα καθόλου στο νου μου ότι θα το συνεχίσω –στα δώδεκά σου τι να σκεφτείς, τι επαγγελματικό προσανατολισμό να έχεις; Ακόμα παίζεις με τις κούκλες. Θυμάμαι σε αυτή την ταινία είχα γνωρίσει τον Τζώνυ Θεοδωρίδη. Ο Τζώνυ λοιπόν είχε ακούσει ότι ο Δαλιανίδης κάνει οντισιόν για μια καινούργια ταινία και μου είπε: «δεν πάμε, να με βοηθήσεις;» και απάντησα «ε, δεν πάμε, να σε βοηθήσω;» κι ο Γιάννης επέλεξε εμένα.

Στη συνέχεια, αυτές οι ταινίες δέχτηκαν σκληρή κριτική ως χαμηλού επιπέδου…

Εμπορικές. Αυτός είναι ο τίτλος που τις χαρακτήριζε. Μου έσπαγαν τα νεύρα κάθε φορά που το άκουγα αυτό, γιατί δεν ήμουν σε θέση να καταλάβω γιατί μια εμπορική ταινία αποκλείεται να είναι ποιοτική; Όταν κάνεις μια ταινία, δεν θέλεις να είναι εμπορική; Δεν θέλεις να βγάλεις τα λεφτά σου, αν μη τι άλλο;

Κριτική σκληρή, όμως, τότε για τον κόσμο.

Καλέ, θυμάμαι είχα πάει στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με τη «Σκιάχτρα» μετά από χρόνια και μόλις έπεσε το όνομά μου στους τίτλους με γιούχαραν όλοι, όλο το σινεμά.

Και ήσουν μέσα στο σινεμά;

Και ήμουν στο σινεμά και τσαντίστηκα τόσο πολύ που είπα: «εγώ θα ξαναέρθω εδώ και δεν θα πει κανείς κουβέντα», και ξαναπήγα με «Τα παιδιά της χελιδόνας» κι ήταν όλα μια χαρά.

Τώρα διαβάζεις κριτικές;

Όχι, γιατί προλαβαίνεις εσύ να διαβάσεις; Ανοίγεις την τηλεόραση και βλέπεις, ακούς να λένε για εσένα, να μιλάνε για σένα, να σε κρίνουν, να σε επικρίνουν.

Αυτοί οι δήθεν κριτικοί ή, αν θέλεις, οι τύποι που το παίζουν κριτικοί, θεωρείς ότι είναι –όπως είχε πει ο Φρέντι Γερμανός– λίγο «ανθρωποστερημένοι»;

Συμφωνώ απολύτως μαζί του και θα το μεγεθύνω κι άλλο. Θεωρώ ότι οι άνθρωποι που ασχολούνται με τις ζωές των άλλων δεν έχουν δική τους ζωή. Υπάρχει στέρηση στην προσωπική τους ζωή γι’ αυτό και αρέσκονται στο να σχολιάζουν τους ξένους.

Στο σεξ, στην αγάπη…

Παντού, παντού, είναι άνθρωποι που κάτι τους λείπει. Κάποιο κομμάτι τους δεν το έχουν ικανοποιήσει γι’ αυτό και εντοπίζουν μόνο το κακό.

Μήπως το κακό πουλάει;

Έλα τώρα πουλάει, γιατί έχουμε δοκιμάσει και το άλλο; Όχι, εγώ θεωρώ ότι αυτό δεν είναι τηλεόραση και δεν είναι και καθόλου ψυχαγωγική, όπως δεν είναι και μια τηλεόραση η οποία θα εκπαιδεύσει το κοινό της, θα το εξελίξει, θα το πάει παραπέρα, θα το βοηθήσει, αν μη τι άλλο. Για εμένα η τηλεόραση αυτό το ρόλο έχει και όχι αυτόν της αποχαύνωσης.

Πώς και δεν καβάλησες το καλάμι με τόσο μεγάλη επιτυχία και από τόσο μικρή ηλικία;

Ακριβώς γιατί μου συνέβη όταν ήμουν πάρα πολύ μικρή.

Και θεωρείς φυσική συνέχεια της ζωής σου όλο αυτό το κομμάτι;

Το θεώρησα ένα υποκατάστατο, δηλαδή, αντικατέστησα το παιχνίδι της γειτονιάς με τη δουλειά.

Σαν παιχνίδι το έβλεπες δηλαδή…

Εντελώς. Πώς αλλιώς μπορείς να το δεις αν είσαι δεκατεσσάρων, δεκαπέντε, δεκαέξι;

Φεύγουμε από τα παιδικά χρόνια και από αυτό το κομμάτι και πάμε στη δεύτερη περίοδο της ζωής σου, την περίοδο της σχέσης σου με το μεγάλο σου έρωτα, τον Πάριο. Ο Πάριος ήταν για εμένα ό,τι ήταν προφανώς για όλη την Ελλάδα. Του είχα μια τρελή αδυναμία. Θυμάμαι, πριν τον γνωρίσω, έλεγα στη μάνα μου ότι, αν πάθει κάτι αυτός, θα πάθω κι εγώ και μετά θα πεθάνω.

Φανατική τόσο πολύ;.

Φανατική, ναι. Εντελώς φανατική. Και μάλιστα θα σε πάω πιο πίσω. Για να καταλάβω στα παιδικά μου χρόνια αν κάποιος ήταν πραγματικά ερωτευμένος μαζί μου, έπρεπε να ακούει Πάριο. Έπρεπε να τον φέρω στο σημείο να ακούει Πάριο και να κλαίει (γέλια), αλλιώς δεν καταλάβαινα αν είναι ερωτευμένος. Εν πάση περιπτώσει, προκύπτει μια ταινία που είχαμε κάνει τότε με τον Στάθη Ψάλτη, τον Σταμάτη Γαρδέλη κ.λπ., όπου ο Μάκης –ένας φίλος από την Πάρο– ήθελε να κάνει μια επίσημη πρεμιέρα στον κινηματογράφο της Πάρου και με ρώτησε «Θα έρθεις;». «ΟΚ, παιδιά, θα έρθω με μια βασική προϋπόθεση• να μου γνωρίσετε τον Πάριο», απάντησα.

Άρα τον κυνήγησες τον Πάριο.

Τον κυνήγησα… δεν κουράστηκα (γέλια). Και θα σου πω και το εξής. Είναι το μοναδικό one night stand που έχω κάνει στη ζωή μου και επειδή μου προέκυψαν παιδιά και 10 χρόνια σχέση, είπα πως δεν θα το ξανακάνω αυτό στη ζωή μου, άστο (γέλια). Το μοναδικό!

Πώς έγινε;

Λοιπόν, αυτό είναι για πρώτη φορά που το λέω στη ζωή μου, και αισθάνομαι λίγο περίεργα. Θα σου πω, όμως, γιατί έτσι μου βγαίνει και το νιώθω. Με το που πήγα στην Πάρο λέω σε μια φίλη μου, «εγώ σήμερα δεν υπάρχει περίπτωση, θα το κάνω με τον Πάριο». Η κολλητή μου πέφτει από τα σύννεφα, με λέει τρελή, και διάφορα άλλα τέτοια. Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνεις, αλλά ήμουν από παιδάκι ερωτευμένη με αυτόν τον άνθρωπο. Σκέφτηκα λοιπόν, θα το κάνω, δεν θα το ξέρει κανένας και σιγά μην τον ξαναδώ. Έτσι και έγινε. Με το που γνωριστήκαμε, το ίδιο βράδυ, υπήρξε μια αμοιβαία έλξη και ένα απίστευτο ερωτικό πάθος. Τη συνέχεια την ξέρεις. Σχεδόν μεγάλωσα με αυτόν τον άνθρωπο.  

Δύο παιδιά. Ευτυχισμένη ζωή ή κλεισμένη σε ένα χρυσό κλουβί;

Είναι δύσκολο να είσαι πίσω από έναν τόσο σπουδαίο καλλιτέχνη. Η αλήθεια είναι, κι ας μην το καταλαβαίνει ο κόσμος, ότι στερείσαι πολλά.

Εγώ έχω γράψει ότι σε φαντάζομαι να πιάνεσαι από τα ταβάνια. Να τρως τοίχους.

Στερείσαι πολλά. Και στερείσαι, γιατί οι άνθρωποι αυτού του βεληνεκούς, οι καλλιτέχνες, ανήκουν στο κοινό τους. Καλώς ή κακώς δεν ανήκουν σε έναν μόνο άνθρωπο.

Αυτού του διαμετρήματος οι καλλιτέχνες. Και όποτε δεν μπορούσες να έχεις τον Πάριο, ένιωθες έτσι;

Μα, δεν τον είχα τον Γιάννη. Ήταν πολύ με τη δουλειά του, κάτι το οποίο ζήλευα δεν σου κρύβω, δεν θα μπορούσα να το κάνω. Ο Γιάννης δεν υπάρχει χωρίς τη δουλειά του. Αγαπάει πάρα πολύ αυτό που κάνει.

Οπότε, η προτεραιότητα λογικά αυτού του ανθρώπου ήταν η δουλειά του. Και όχι η ζωή του.

Ναι, γι’ αυτό και είναι τόσο καλός σε αυτό που κάνει. Είναι σπουδαίος ο Γιάννης.

Εσύ δεν το είχες ποτέ αυτό; Να βάλεις πρώτα τη δουλειά σου και μετά τη ζωή σου;

Όχι, ποτέ. Να έχω βάλει πρώτα κάποιον άλλο, τον Γιάννη ας πούμε, ναι. Αλλά όχι εμένα, ούτε τη δουλειά μου. Και δεν σου κρύβω ότι ζώντας μαζί του και βλέποντάς τον πώς δούλευε, πόσο ερωτευμένος ήταν με αυτό μου έκανε, αποφάσισα συνειδητά να απέχω από τη δουλειά μου για 4 χρόνια. Γιατί συνειδητοποίησα ότι αυτό που κάνω εγώ είναι πολύ λίγο και αυτό που κάνει εκείνος δεν θα το φτάσω ποτέ. Ειδικά όταν τον είχα ζήσει στην Αμερική σε συναυλίες. Εκεί είπα, δεν υπάρχει περίπτωση.

Ήταν κοινή απόφαση να τελειώσετε ή ήταν δική σου, με το σκεπτικό ότι κατάλαβες ότι τελείωνε αυτό το κομμάτι της ζωής, οπότε δεν ήθελες να κάνεις κάποιο λάθος που θα στενοχωρούσε εκείνον, θα στεναχωρούσε και εσένα;  

Το λάθος δεν θα το επέτρεπα και θεωρώ ότι ειδικά σε έναν τέτοιο άνθρωπο δεν του αξίζει κάτι άλλο…

Υπήρχε ένα σπίτι, όμως, στην Πάρο. Το πούλησες. Με αυτόν τον τρόπο έκλεινες και ένα κεφάλαιο;

Ναι, κλείνει ένας κύκλος –έτσι, όπως το είπες, είναι. Την Πάρο, όμως, τη λάτρεψα. Είναι η δεύτερη πατρίδα. Αλλά αυτό το σπίτι, Τάσο, πια δεν μπορούσα να το χαρώ. Δεν μπορούσα να βγω έξω χωρίς να υπάρχουν φωτογραφίες, άνθρωποι που περνούσαν και βιντεοσκοπούσαν.

Δηλαδή το σπίτι λειτουργούσε σαν αξιοθέατο.

Ναι, ναι, εντελώς. Και τον τελευταίο χρόνο έπιανα, μέχρι να πέσει ο ήλιος, τον εαυτό μου μέσα σε ένα αίθριο. Δεν μπορούσα να βγω από εκεί. Οπότε πια δεν το χαιρόμουν. Δεν είχα ούτε μια ιδιωτική στιγμή.

Ο Πάριος στενοχωρήθηκε γι’ αυτό που συνέβη;

Μα τι τον νοιάζει; Γιατί να τον νοιάζει; Και εν πάση περιπτώσει, έχουν περάσει και 13 χρόνια, ας το συνειδητοποιήσουν κάποιοι αυτό. Ούτε αυτός χρειάζεται την άδειά μου για να κάνει κάτι στη ζωή του, ούτε εγώ χρειάζομαι τη δική του. Δεν μας δένει τίποτα άλλο, εκτός από τα δυο παιδιά μας.

Σου έχει κάνει κριτική ο Πάριος –επειδή έχεις δυο παιδιά μαζί του, τα έχεις μεγαλώσει και τα μεγαλώνεις ακόμα– για την παρουσία σου στα λεγόμενα «ελαφριάς ψυχαγωγίας» περιοδικά;

Μα είναι κάτι που το υφίσταται και ο ίδιος! Έχουν γραφεί για εκείνον, έχουν ειπωθεί. Ό,τι λέγεται για εμένα, λέγεται και για εκείνον. Κοίτα, μοιραία, κάποιοι επιθυμούν ακόμα να μας δένουν και να μας θέλουν μαζί. Δεν ισχύουν αυτά στην προσωπική μας ζωή. Έχουν διαχωριστεί τα πράγματα. Ο καθένας έχει τη ζωή του. Υπήρξαμε δυο άνθρωποι –σε όλους συμβαίνει– που αγαπήθηκαν, που έμειναν μαζί, έφεραν και δύο παιδιά στον κόσμο. Αυτό όμως έχει τελειώσει. Τώρα υπάρχει σεβασμός, αλλά δεν υπάρχει θέση ο ένας στη ζωή του άλλου.

Κλείνουμε το κεφάλαιο αυτό. Ανοίγουμε το κεφάλαιο τηλεόραση. Πρώτη στο πρωινό του Σαββατοκύριακου με επιτυχία, μετάβαση στον Antenna, Fame Story κ.λπ. Εκεί ειπώθηκε και από φίλους σου, από ανθρώπους που σε γνωρίζουν, ότι υπερεκτιμήθηκες σαν παρουσιάστρια.

Ναι, τι θέλεις να απαντήσω εγώ.

Ο Περρής είχε πει ότι δεν γίνεται να πηγαίνεις στο Fame Story, να έχεις πάρει τόσα χρήματα από μια παραγωγή και να είσαι αδιάβαστη, χαλαρή.

Δεν το έχω εγώ αυτό του Μικρούτσικού, το ήξερε ο Antenna όταν με έβαζε σε αυτή τη θέση και προφανώς δεν ήθελε τη συγκεκριμένη περίοδο τον Ανδρέα. Αλλιώς θα τον είχε, προφανώς. Δεν το έχω, δεν ταιριάζει στην προσωπικότητά μου, απλώς δεν είμαι.

Δεν μπορείς το gossip, να κάνεις το ανακάτεμα.

Σε καμιά περίπτωση. Μα πώς να το κάνει ένας άνθρωπος που το έχει υποστεί ο ίδιος; Μπορεί να το κάνει; Και επειδή αυτή η περίοδος ήταν πολύ άδικη και πολύ άδικοι οι άνθρωποι απέναντί μου για το Fame Story, έχω να σου πω ότι δεν υπήρξαν τα λεφτά αυτά που ειπώθηκαν, δεν ίσχυε κάτι τέτοιο. Δεν έπαιζε το σενάριο. Το Fame Story ήταν μια άλλη συμφωνία με το σταθμό.

Ναι έχω ακούσει ότι είπες κάποτε ότι «θέλανε να βάλουν μια παρουσιάστρια και τους έκλεισα και αυτή την τρύπα. ΟΚ, το έκανα».  

Αυτό έγινε, γιατί ξεκινούσε και έπρεπε να βάλουν κάποιον. Εμένα η συμφωνία μου και η δουλειά μου θα ξεκινούσε τον Σεπτέμβρη με το πρωινό.

Εκεί στο πρωινό, που έχω έρθει και ως καλεσμένος, έβλεπα ότι μερικές φορές ψιλοβαριόσουν κάποιους καλεσμένους. Ήσουν λίγο «αλλού».

Ναι, sorry δεν μπορώ να το κρύψω. Όπως και τα νεύρα μου. Δεν σου έχει τύχει, γιατί δεν έχεις καλεσμένους, γιατί δεν ξέρεις πόσο δύσκολο είναι σου έρχεται ο άλλος και να μην έχει διάθεση να μιλήσει. Αυτό είναι τραγικό. Εγώ δεν το έχω κάνει ποτέ, να πάω σε μια εκπομπή και να μην μιλήσω και δεν καταλαβαίνω γιατί να έρθεις από τη στιγμή που δεν θέλεις να μιλήσεις.

Αυλές καλλιτεχνών; Τους καταστρέφουν;

Εννοείται. Το καμαρίνι κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά.

Εσύ, Σοφία, αντιλαμβάνεσαι το γλείψιμο τώρα πλέον;

Ναι. Γενικά είμαι ένας άνθρωπος που δεν μπορείς –όσο κι αν φαίνεται ότι μπορείς– να με χειριστείς, δεν μπορείς να με πείσεις για κάτι, αν αυτό δεν συμφωνεί με αυτό που έχω μέσα στο κεφάλι μου. Οι περισσότεροι άνθρωποι γύρω μου την πατάνε γιατί νομίζουν ότι μπορούν να με χειριστούν.

Ή τους αφήνεις το περιθώριο να σε χειριστούν.

Έτσι νομίζουν. Το παίρνουν από μόνοι τους προφανώς, γιατί αν κάποιος παρατηρήσει τη ζωή μου και είναι λιγάκι έξυπνος θα καταλάβει ότι δεν μπορεί να με χειραγωγήσει.

Στην Ελλάδα ηθοποιοί, καλλιτέχνες έχουν λίγο το «σύνδρομο της Madonna»• ότι δηλαδή μόνο ο εαυτός τους είναι μοναδικός…

Καβαλάμε λίγο εύκολα. Και αυτό το έχουμε αντιμετωπίσει με καλεσμένους, με ανθρώπους δηλαδή που κάνουν το πρώτο τους σουξέ και μετά ξαφνικά δεν έρχονται, δεν βγαίνουν. Δεν βγαίνουν όχι μόνο στη Σοφία, αλλά πουθενά• μόνο Χατζηνικολάου θέλουν (γέλια). Βέβαια, δεν βγαίνουν, δεν βγαίνουν και μετά δεν υπάρχουν. Είναι σπάνια τα φαινόμενα που αντέχουν έτσι με αυτή τη συμπεριφορά. Πρέπει να είσαι εξαιρετικό ταλέντο. Ο κόσμος έχει ανάγκη να σε ξέρει. Για να σε αγαπήσει, πρέπει να σε γνωρίσει. Πρέπει να σε αισθανθεί δικό του.

Αλλιώς «γεια σας». Έχεις να μου πεις κάποιον καλό ομιλητή συνεντευξιαζόμενο –από τακτ δεν σε ρωτάω να μου πεις τους χειρότερους– αλλά, υπάρχουν άνθρωποι που ήρθαν στην εκπομπή σου και ήταν ανοικτοί στο να πουν τα πάντα;

Βέβαια έχει συμβεί αυτό και έχουμε χαζέψει. Εγώ, ειδικά στον Alpha που ήταν και οι πρώτες μου εκπομπές, έμεινα… Υπάρχουν πολλοί. Θυμάμαι ο Βαλτινός ήταν μια συγκλονιστική εκπομπή, ο Βούρος επίσης, είχαμε γίνει όλα πρόβατα, εκεί που μπορεί να είχαν νεύρα ας πούμε. Εσύ, με τα ταξίδια σου, που σε σιχαίνομαι, σε μισώ, που μου έσπαγες τα νεύρα και σε ευχαριστώ δημόσια, ακόμα και για τις φορές που δεν ήρθες και παίζαμε το υλικό σου. Επίσης, μια συγκλονιστική κυρία που δεν έβλεπε, αυτή τη γυναίκα δεν θα την ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου. Έχω να το λέω, ποτέ άνθρωπος δεν με κοίταξε πιο βαθιά από όσο εκείνη που δεν έβλεπε. Στο λέω και μου σηκώνεται η τρίχα.

Στην Ελλάδα έχω την εντύπωση ότι οι καλλιτέχνες δεν τσαλακώνονται ιδιαιτέρως. 

Όχι, είναι δέσμιοι της εικόνας τους. Φοβούνται λίγο, η αλήθεια είναι αυτή.

Να πάμε σε ένα άλλο κομμάτι. Τελικά στην τηλεόραση γελάμε με τον Λαζόπουλο ή γελάμε με τα πρόσωπα που βγάζει ο Λαζόπουλος; Δηλαδή με την ανακύκλωση των… σκουπιδιών της τηλεόρασης ουσιαστικά;

Μετά λύπης μου είχα την αίσθηση –ένα βράδυ που έπαιζε ο Λαζόπουλος και έτυχε να έχω βγάλει το σκύλο μου βόλτα– ότι δεν κυκλοφορούσε άνθρωπος, ψυχή. Το ίδιο βράδυ συνειδητοποίησα ότι δυστυχώς δεν τον ακούει κανείς. Απλώς γελάνε. Και πιστεύω ότι ο Λάκης είναι ένας άνθρωπος ευφυής και έχει συγκλονιστική πένα, αυτά που λέει είναι πολύ σημαντικά και άξια προσοχής.

Ναι, αλλά είδες, δεν τον ακούνε. Γελάνε, σε πολλές περιπτώσεις και με τα χάλια τους, και μένουν για να δουν τα «σκουπίδια» να ανακυκλώνονται.

Σε αυτό το κομμάτι δεν φταίει ο Λάκης. Είναι το επίπεδο και η μόρφωση του Έλληνα. Ο Λάκης είναι μια φωνή που προσπαθεί να ακουστεί και καλό θα ήταν να τον ακούσουν κάποιοι. Τώρα, από εκεί και πέρα επιλογή σου. Υπάρχει ένας άνθρωπος που μιλάει, θα επιλέξεις εσύ όμως, αν θα τον ακούσεις ή όχι. Ευτυχώς βέβαια υπάρχει μια φωνή.

Τώρα βλέπω τον ακολουθούν κι άλλοι. Δηλαδή, τα παιδιά από το Antenna, στο Ράδιο Αρβύλα, προσπαθούν να κάνουν ακριβώς το ίδιο πράγμα. Εμένα αυτό μου κάνει λίγο ότι οδηγούμαστε στην απόλυτη γελοιότητα της τηλεόρασης. Δηλαδή όταν τα προγράμματα καθημερινά και μια φορά την εβδομάδα ανακυκλώνουν σε τέτοιο επίπεδο τη λεγόμενη trash TV –Θώδη, Μπάστα, Αλεξανδράτου κ.ά., χωρίς να εννοώ τους ανθρώπους, αλλά τον τρόπο που βγαίνουν– δεν οδηγούμαστε σε μια προβληματική τηλεόραση;

Μα είναι προβληματική, τι οδηγούμαστε; Είμαστε σε τέλμα!

Μα θεωρούνται ποιοτικές αυτές οι εκπομπές, ότι παράγουν πολιτισμό.

Κοίτα, και το Ράδιο Αρβύλα λέει πράγματα. Εγώ παρακολουθώ την εκπομπή και με έβαλε ο γιος μου σε αυτή τη διαδικασία. Απευθύνεται σε ένα κοινό που παίρνει την προσοχή τους και επειδή το έβλεπε ο Μιχαήλ και μου έλεγε ότι είναι καταπληκτικοί έχω μπει στο τριπάκι και τους παρακολουθώ. Λένε πράγματα. Πάλι κάνουν, όμως, αυτό που κάνει ο Λάκης. Για να με δεις, πρέπει να λίγο να πετάξω αυτό το κομμάτι για να τραβήξω λίγο την προσοχή σου. Γιατί, επαναλαμβάνω, το κοινό έχει εκπαιδευτεί σε αυτό. Όταν ανοίγεις την τηλεόραση καθημερινά και βλέπεις να ασχολείται με τα πρόσωπά της, ΟΚ χέσε με, δεν είναι τηλεόραση αυτό.

Ξέρεις, αυτή η συνταγή είναι εύκολη. Δηλαδή, αν παίρνεις 20 videos και τα παίζεις στην εκπομπή σου, θα έχεις επιτυχία.

Ναι, αλλά έτσι δεν πάμε παραπέρα. Δεν εξελισσόμαστε ως λαός, ως άνθρωποι. Εγώ πιστεύω ότι η τηλεόραση αυτή τη στιγμή κάνει τεράστια ζημιά στο επίπεδό μας, στην αισθητική μας και δεν μπορώ να δεχτώ ότι αυτή είναι η αισθητική ενός λαού.

Σε talent show θα γινόσουν κριτικός;

Όχι. Δεν το έχω. Είμαι και ένας άνθρωπος πολύ καλοπροαίρετος. Μπορείς εύκολα να με τουμπάρεις. Να λυπηθώ…

Αυτό, όμως, Σοφία δεν είναι το τραγικό που έχουμε στην Ελλάδα; Ότι δηλαδή η κριτική επιτροπή καταντά ο πρωταγωνιστής των talent shows; Εγώ δεν ξέρω κανέναν καλλιτέχνη, ξέρω όμως όλα τα μέλη των κριτικών επιτροπών.

Βέβαια, υπάρχει γραμμή. Το έχουν καταλάβει όλοι. Και ο τελευταίος δημοσιογράφος που ξεκινάει τώρα, το ίδιο κάνει. Όσο πιο κακός είσαι και όσο πιο μεγάλη κακία πεις, μια χαρά. Εγώ αναρωτιέμαι, τελικά, τα παιδιά που διαγωνίζονται, τι ρόλο παίζουν. Εμένα μου κάνουν ως το απαραίτητα αναλώσιμο συμπλήρωμα, για να μπορέσουν κάποιοι να πουλήσουν, να κάνουν καριέρα, να ανέβουν οι μετοχές τους. Έλεος πια!

Εννοείς τα περίφημα μέλη των επιτροπών που δήθεν βαθμολογούν και κριτικάρουν παιδιά, που θέλουν να κάνουν καριέρα; Μουρατίδης, Καγιά, Θεοφάνους…

Τάσο μου, μην με βάζεις σε αυτό το τριπάκι. Ο κόσμος καταλαβαίνει. Δεν είναι ηλίθιος. Ούτε εγώ μπορώ να χαρακτηρίσω ανθρώπους. Απλώς, βλέπω, παρακολουθώ και έχω άποψη.    

Περιοδικά-κλειδαρότρυπα. Έχει γίνει τελικά η κλειδαρότρυπα δεύτερη φύση του Έλληνα;

Τάσο, δεν έχω καταλήξει ακόμα σε αυτό. Δεν ξέρω αν είναι η δεύτερη φύση του Έλληνα ή του το έχει επιβάλλει με έναν τρόπο ό,τι κι αν ανοίξει –ακόμα και σοβαρές εφημερίδες, μην πας μακριά, η Real News έπαιζε φωτογραφίες από το σπίτι μου. Πώς το κάνεις αυτό; Είσαι η Real News, γιατί το κάνεις; Γιατί πέφτεις στο επίπεδο του Ciao, του Χάι κ.λπ.; Δεν είναι άσχημο;

Ήθελα να σε ρωτήσω αν θεωρείς ότι έχεις ένα μικρό μερίδιο ευθύνης…

Όχι, δεν το θεωρώ και τσαντίζομαι πάρα πολύ και θυμώνω εξίσου, όταν βγαίνουν και λένε ότι τα προκαλούμε, τα θέλουμε, ότι ζούμε μέσα από αυτό.

Έχεις προχωρήσει σε μηνύσεις σε περιοδικά;

Ναι. Θα ήθελα να βρω ένα τρόπο να το σταματήσω αυτό. Δεν γουστάρω πια, τρελαίνομαι που μπορεί ο καθένας να εμπορεύεται και να βγάζει λεφτά από εμένα, προσβάλλοντας τη ζωή μου, την προσωπικότητά μου. Θα ήθελα να σταματήσει. Δεν ξέρω πώς, θέλω να βρω έναν τρόπο να σταματήσει. Δεν μπορείς χωρίς να με ρωτάς, να με κρεμάς σε ένα περίπτερο και να γράφεις ό,τι σου έρθει στο κεφάλι.

Σοφία, είσαι τόσα χρόνια στη show biz και κάποιος θα νομίζει ότι είναι ίσως και λίγο κολακευτικό να ασχολούνται μαζί σου.

Όχι, δε με κολακεύει καθόλου, μα καθόλου! Και δεν με νοιάζει, αν πάψουν αύριο να ασχολούνται. Σου μιλάω ειλικρινά.

Να εξαφανιστείς από παντού δηλαδή;

Δεν θέλω, ρε παιδί μου, να ασχολούνται με αυτό τον τρόπο. Δεν μου αρέσει αυτός ο τρόπος.

ΟΚ, αλλά πρόσεξε μην πάψουν να ασχολούνται μαζί σου –και δεν το λέω για εσένα, αλλά υπάρχουν τέτοια παραδείγματα ανθρώπων– που όταν τους συνέβη, άρχισαν τα ψυχοφάρμακα.

Πιστεύεις ότι είμαι ένας τέτοιος άνθρωπος, και αν είμαι, θα τολμούσα να μείνω εκτός δουλειάς οικειοθελώς; Όχι, Τάσο, έχω τελειώσει με αυτή τη ματαιοδοξία.

Δεν είναι ένα κομμάτι της δουλειάς;

Όχι, δεν είναι κομμάτι της δουλειάς μου αυτό, είναι κομμάτι της δικής τους δουλειάς. Τι πουλάει σε εκείνους. Εμένα δεν με αφορά αυτό.

Εσύ θέλεις να έχεις την επιλογή να ορίσεις εσύ πού θα βγεις…

Ναι. Το έκανα συγκεκριμένα και επίτηδες με τον Αλέξανδρο, όταν πήρα τηλέφωνο την Αυγερινοπούλου και της είπα: «Στείλε φωτογράφο, τώρα», για να προλάβω έναν άλλο παπαράτσι που είχα 2 μήνες έξω από το σπίτι μου. Με φωτογράφισε και του είπα: «Δεν θα πουλήσεις εσύ, χωρίς να με ρωτήσεις. Ας πουλήσουν οι άλλοι που είναι άνθρωποι και σέβονται τη Σοφία».

Πώς να ζήσουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι;

Όχι παρασιτικά. Είναι αναξιοπρεπές. Βρείτε κάτι άλλο να κάνετε. Υπάρχουν και παπαράτσι οι οποίοι είναι αξιοπρεπείς και έντιμοι. Θα έρθουν να σε ρωτήσουν «να σε βγάλω;». Υπάρχουν, ναι, σαφώς και υπάρχουν.  

Δύσκολη η show biz, αλλά όλοι θέλουν να είναι μέσα τελικά. Δεν μιλάω για εσένα, γενικά.

Όσο και αν σου φαίνεται απίστευτο, Τάσο, δεν το έχω αυτό το κομμάτι. Μπορώ να ζήσω και χωρίς αυτό. Αλήθεια σου λέω μπορώ να ζήσω και χωρίς. Δεν με αφορά. Ξέρεις τι με αφορά και μου αρέσει πάρα πολύ; Το ότι θα σε συναντήσει κάποιος στο δρόμο και θα σου πει ότι του λείπεις από την τηλεόραση, αυτό μου αρέσει. Αυτό που έγινε τελευταία με το facebook και βγήκαν κάποιες φωτογραφίες μου και αυτά. Πόσα μηνύματα πήρα. Πόσα friend requests δέχτηκα.

Να ανοίξουμε το κεφάλαιο Σχέσεις. Έχει γίνει λίγο σήριαλ, σε έχει κουράσει αυτή η ιστορία «είναι με τον τάδε άνθρωπο, δεν είναι»;

Καλέ, ξέρεις με πόσους είμαι εγώ, που δεν ήμουν στην πραγματικότητα ποτέ;

Αυτό το σήριαλ με τον Λιαδέλλη δεν πρέπει να το κλείσεις;

Πώς να το κλείσω; Για πες μου.

Να πεις «παιδιά δεν είμαι με αυτόν, τέλος».

Το είπα. Δεν με ακούει κανείς. Γιατί αυτό πουλάει. Εγώ βγήκα. Το έχω πει χιλιάδες φορές, δεν είμαι με κανέναν. Δεν πάω στο Alter, δεν πάω στο Star. Θέλω να κάτσω σπίτι μου. Όχι! Και στο κάτω κάτω της γραφής, να σου πω και κάτι; Κι αν είμαι, κι αν δεν είμαι, είναι δική μου δουλειά και δεν αφορά κανέναν. Γιατί θα πρέπει να απολογηθώ στα μέσα μαζικής ενημέρωσης με ποιον κοιμάμαι; Με όποιον θέλω κοιμάμαι. Ήρθα εγώ στο σπίτι της κας Κατίνας που παρουσιάζει την εκπομπή, να τη ρωτήσω γιατί παντρεύτηκες με τον τάδε, γιατί πήγες για καφέ με το δείνα κ.λπ. Έτσι μου έρχεται να κάνω μια εκπομπή και να σχολιάζω μόνο αυτούς που σχολιάζουν τους άλλους. Να δούμε, θα τους αρέσει; 

Αυτοί λένε ότι το ζητάει ο κόσμος.

Ο κόσμος δεν ζητάει τίποτα. Ο κόσμος παίρνει αυτό που του δίνεις.

Το γάμο τον έχεις πάρει λίγο από φόβο;

Δεν ήμουν ποτέ υπέρ του γάμου. Δεν ονειρεύτηκα ποτέ το νυφικό.

Έχεις τσακωθεί…

Είμαι συντροφικός άνθρωπος. Τα πρότυπά μου, όταν ήμουν μικρή, ήταν ο Τρέισι και η Χέμπορν. Ένα ζευγάρι που δεν παντρεύτηκε ποτέ, αλλά παρέμεινε αγαπημένο μέχρι τέλους. Ιστορίες ανθρώπων που δεν κατέληξαν σε γάμο, αλλά ήταν μαζί.

Κέρατο;

Τι εννοείς;

Αν σου έχουν ρίξει.

Ου, φαντάζομαι πολύ.

Πώς μπορείς να το φαντάζεσαι;

Έλα, μωρέ Τάσο. Ποιος είναι αυτός ο άντρας που είναι μονογαμικός, που θα αντέξει σε μια σχέση 7, 10 χρόνων και δεν θα την κάνει; Τι λες τώρα; Όποια γυναίκα κι αν είναι. Η Μόνικα Μπελούτσι. Πιστεύεις ότι δεν έχει φάει κέρατο; Δεν υπάρχει. Αλλά δεν πιστεύω στο κέρατο. Δεν είμαι κτητική με τους ανθρώπους. Ξέρεις τι θέλω; Μια αξιοπρέπεια και σε αυτό. Μην με κάνεις ρεζίλι στον κύκλο.

Σου έχει τύχει να διώξεις άνθρωπο επειδή σε κεράτωσε; Κατάλαβες ότι κάτι άλλο παίζει οπότε «άι παράτα μας»; 

Ναι, μου έχει τύχει.

Δεν θα μας πει με ποιον.

Όχι, βέβαια.

Χυλόπιτα έχεις φάει;

Εννοείται. Πριν από 10 χρόνια με έφτυσε ένας τύπος που μου άρεσε απίστευτα. Πικράθηκα, στεναχωρήθηκα, αλλά έτσι είναι η ζωή.

Φλερτάρεις εύκολα; Κάνεις δηλαδή εσύ το πρώτο βήμα;

Όχι, δεν μου αρέσει. Είμαι κλασική γυναίκα. Δηλαδή θα το δω και από εκεί και πέρα ή θα δώσω πράσινο φως ή… Μου αρέσει ο άντρας κυνηγός. Μου αρέσει με την έννοια του να διεκδικεί.

Μέλλον;

Ποιος το ξέρει;

Έχω μάθει ότι κάνεις casting για πλαστικό χειρουργό; (γέλια)

Με άκουγες που το έλεγα προχθές. Ναι, όχι casting, ρε παιδί μου, παίρνω πληροφορίες. Κάποια πράγματα έχω αρχίσει ήδη και τα βλέπω, απλώς είμαι πολύ φοβητσιάρα, όχι τόσο με το νυστέρι, όσο με τη νάρκωση. Έχω ένα θέμα και ψάχνω ποιος θα μπορούσε να το κάνει αυτό χωρίς ολική αναισθησία.

Δεν υπάρχει αυτό.

Δεν υπάρχει, ε; Γαμώτο. Άρα θα γεράσω, νομίζω.

Συντροφικότητα: Άντρες άνω των 40 δεν σου κάνουν, μου φαίνεται.

Γιατί; Σαφώς και μου κάνουν, αρκεί να έχουν λύσει τα προβλήματά τους. Οι άντρες άνω των 40 έχουν κάποια θεματάκια. Έχουν κρίση ηλικίας, κυνηγάνε τις πιτσιρίκες. Είμαι πολύ μεγάλη για άντρα άνω των 40. Πίστεψέ με. Είμαι μεγάλη. Κυνηγάνε τις πιτσιρίκες τις εικοσάχρονες, τις δίμετρες κουκλάρες. Τι να με κάνουν εμένα;

Σε ζηλεύουν λένε οι γυναίκες που είσαι με μικρότερους άντρες. Είναι μια μόδα λέει από την Αμερική, τύπου Ντέμι Μουρ.

Ε, δεν είμαι και με τόσο μικρότερους. Δεν έχω το κουράγιο της.

Θα το έκανες αυτό.

Όχι, δεν μπορώ να το κάνω αυτό.

Επειδή έχεις παιδί;

Όχι, δεν μπορώ εγώ ως άνθρωπος. Τι να κάνεις, τι να πεις με ένα παιδί 26, 27 χρονών;

Τι να κάνεις έχεις, τι να πεις δεν έχεις.

Ούτε και να το κάνεις μπορείς. Οι γυναίκες είναι πιο εγκεφαλικές. Θεωρώ ότι κάποιος πρέπει πρώτα να σου «πάρει» το μυαλό και μετά το σώμα. Είναι εξαιρετικά δύσκολο και οι σημερινοί άντρες είναι τόσο καλομαθημένοι που δεν κάνουν ιδιαίτερες προσπάθειες πάνω σε αυτό. Βέβαια, θεωρώ ότι μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχουν οι γυναίκες που δεν ξέρουν τι ακριβώς θέλουν. Δεν είναι ειλικρινείς και κουράζουν πολύ τις καταστάσεις, με αποτέλεσμα ο άντρας-κυνηγός να βαριέται και να αλλάζει στόχο. 

Παιδιά; Προφανώς είναι ό,τι πιο σημαντικό έχεις στη ζωή σου. Στεναχωριούνται όταν ακούνε και διαβάζουν όλα αυτά που γράφονται για τη μητέρα τους;

Τα δικά μου τα παιδιά είναι εκπαιδευμένα και μαθαίνουν πρώτα από όλα από τη μητέρα τους όλη την αλήθεια. Για να καταλάβεις, κάναμε μαζί για το περιοδικό μια φωτογράφιση extreme, sexy, όπως θέλεις πες την. Τους έχω ενημερώσει και τους δύο πως η μαμά έκανε μια φωτογράφιση διαφορετική, που όμως της άρεσε πολύ. Τους έδειξα μάλιστα και τις φωτογραφίες πριν δημοσιευθούν. Άρα, τους έχω απόλυτα ενημερωμένους. Ό,τι και αν δουν ή ακούσουν, θα ξέρουν πώς να το αντιμετωπίσουν. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στις φωτογραφίσεις, βέβαια, καθώς οι γιοι μου ξέρουν πρώτοι από όλους, αν είμαι με ένα σύντροφο ή όχι. Είμαι πάντα ξεκάθαρη μαζί τους, λέω πάντα την αλήθεια και έχω την ίδια απαίτηση και από τους δύο.   

Έχει χρειαστεί να πας μέχρι τώρα σε ψυχίατρο ή ψυχολόγο;

Πέρασα μια πολύ δύσκολη φάση στα 18 με 20, αλλά νομίζω ότι έγινα εγώ ο ψυχολόγος μου. Το ρύθμισα μόνη μου.

Έχεις φαντασιώσεις στο σεξ που δεν τολμάς να εκμυστηρευτείς ούτε στο σύντροφό σου, ούτε στον εαυτό σου;

Όχι, τις φαντασιώσεις μου προσπαθώ πάντα να τις πραγματοποιώ. Ειδικά με το σύντροφό μου που νιώθω ασφαλής.

Ο πόνος σού προκαλεί διέγερση;

Πιστεύω ότι ο πόνος είναι ένα από τα χαρακτηριστικά του ότι είσαι ζωντανός.

Άρα;

Πάρ’ το όπως θες.

Έχεις χαστουκίσει ποτέ κάποιον ή σε έχουν χαστουκίσει;

Πάντα για το σεξ μιλάμε; Για το σεξ μπορώ να σου απαντήσω (γέλια). Τώρα σοβαρά. Με έχει χτυπήσει κάποιος και με έχει στείλει στο νοσοκομείο, παραλίγο να κινδυνέψω πολύ σοβαρά. Ήταν εκτός εαυτού και με ένα απλό τράβηγμα μου άνοιξε το κεφάλι. Θα μπορούσα να είχα μείνει στον τόπο. Όταν ήμουν πολύ μικρή. Τον τρέλανε ο έρωτας και η αρρωστημένη ζήλια του.

Σε έχουν προσβάλλει ποτέ τόσο πολύ, που να θέλεις να το βάλεις στα πόδια;

Δεν νομίζω ότι θα εγκατέλειπα. Θα απαντούσα.

Έχεις κάνει τατουάζ;

Ναι, και θα ήθελα και άλλο.

Για κάποιον άνθρωπο που γούσταρες ή για την πάρτη σου;

Όχι καλέ. Για την πάρτη μου και μόνο. Και για κάποιους ανθρώπους που γουστάρω να κάνω και θα κάνω• τα παιδιά μου και μόνο.

Θα κάνεις τατουάζ τα ονόματά τους;

Ναι, και έχω βρει και τα ονόματά τους και μου αρέσει πάρα πολύ.

Θα φαίνεται το σημείο αυτό;

Ναι, και θα είναι πολύ ωραίο, γιατί το ζωγράφισα εγώ. Είναι πολύ ωραίο και θέλω να πάω να το «χτυπήσω».

Εκτός από αυτά, έχεις άλλα τατουάζ;

Έχω άλλα 6, τα οποία τα έκανα τα τελευταία 3 χρόνια. Και ξέρεις τι παθαίνεις. Άμα κάνεις ένα, θέλεις κι άλλο, κι άλλο.

Αυτά σημαίνουν κάτι;

Ναι, δεν θέλω να πω. Τα τατουάζ είναι πάντα πολύ προσωπικά.

Θα πλήρωνες ποτέ για σεξ;

Όχι, ποτέ.

Θα δεχόσουν να σε πληρώσουν ποτέ για σεξ;

Ποτέ. Δεν πάω με έναν άνθρωπο, αν η καρδιά μου δεν με ωθήσει. Πάω γιατί γουστάρω, γιατί έχω παραμυθιαστεί. Όχι όμως για κάτι πρακτικό, υλικό.

Μεγαλύτερος φόβος που έχεις ως άνθρωπος; Το χειρότερό σου;

Το χειρότερό μου… Τώρα με πετυχαίνεις και σε μια φάση που προσπαθώ να συμφιλιωθώ με τους φόβους μου ή να τους αποβάλλω, αλλά θυμάμαι ότι από τότε που γέννησα, ήταν μην αφήσω τα παιδιά μου ορφανά σε πολύ τρυφερή ηλικία. Μην τους αφήσω ερωτηματικά.

Σε τρομάζει που βλέπεις τα παιδιά να μεγαλώνουν; Έχουν φτάσει σε ηλικίες 15, 16 και σε λίγο καιρό ο μεγάλος σου γιος θα σου φέρει υποψήφια νύφη…

Τι να με τρομάζει; Προχθές που είχα αϋπνίες, με χάιδευε.

Αϋπνίες, εσύ; Μου φαίνεται πολύ δύσκολο.

Τα βράδια εγώ δεν κοιμάμαι. Φυλάω τη γειτονιά (γέλια). Την ημέρα κοιμάμαι. Όχι, δεν με τρομάζει. Μ’ αρέσει, απλώς ξέρεις τι, ίσως αυτούς να τους τρομάζει το γεγονός ότι εγώ δεν έχω συνειδητοποιήσει ότι έχω μεγαλώσει μαζί τους. Ένας φίλος των παιδιών, ταξιτζής, ο κυρ Γιάννης, που του μιλούσα τις προάλλες και του ευχόμουν καλή χρονιά, μου είπε: «Σοφία εμείς τώρα πια οι μεγάλοι μικραίνουμε και ομορφαίνουμε. Τα παιδιά μας μεγαλώνουν». Αυτό κρατάω.

Σε ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη.

Εγώ σε ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου έδωσες να βγάλω τον άλλο μου εαυτό (γέλια).