H Μυρσίνη Λαμπράκη βάζει στο στόχαστρο το ολοκαίνουριο sushi bar INBI.

Εδώ το «φάτε μάτια, ψάρια» ισχύει και δεν ισχύει! Μπαίνοντας δηλαδή στο Ιnbi μετά από μια κουραστική ημέρα, αρχικά το βλέμμα σου αρχίζει και μαλακώνει, περιπλανώμενο αργά στο minimal χώρο.

Είναι φανερό ότι οι αρχιτέκτονες και οι διακοσμητές δούλεψαν πολύ πάνω στην αρμονία του ήχου και του φωτός. Έπειτα καθώς τα γκαρσόνια, ντυμένα όλα στα μαύρα και απόλυτα ταιριαστά στο περιβάλλον,  σε οδηγούν στο τραπέζι σου, αποκαλύπτεται μπροστά σου  η «δυναμική» παρουσία μιας «ανοιχτής» κουζίνας που δεσπόζει στο κέντρο του εστιατορίου –αν και οι κουζίνες είναι ουσιαστικά δυο. η ζεστή στο πίσω μέρος σε συμπρωταγωνιστικό ρόλο με την κρύα μπροστά στο sushi bar.
Εμείς σταθήκαμε τυχεροί και άτυχοι μαζί. Όταν νωρίς το μεσημέρι της ίδιας ημέρας ζητήσαμε να κλείσουμε τραπέζι, μας πληροφόρησαν ότι αυτό ήταν αδύνατον. (Ωστόσο μπορούσαμε να καθίσουμε στο sushi bar, όπου δεν απαιτείται κράτηση αρκεί να ήμασταν κατά τις 20:30 εκεί ώστε να βρούμε θέση.
Εμείς φτάσαμε 20:20 ακριβώς. Μας ανακοίνωσαν ότι μπορούμε να καθίσουμε μεν στο sushi bar, αλλά και ότι μέχρι τις 10:30 θα έπρεπε να έχουμε τελειώσει το φαγητό μας, διότι σειρά είχαν οι επόμενοι….
Ευτυχώς το χαμόγελο των κοριτσιών μαζί με τα μαγικά χέρια των σεφ και τη μυσταγωγία της επί τόπου προετοιμασίας του φαγητού, μας άμβλυνε τις πρώτες κακές εντυπώσεις που θέλω να πιστεύω ότι οφείλονται καθαρά στο «νεαρό» της ηλικίας του εστιατορίου.
Ξεκινήσαμε με κάτι απρόσμενα απλό, φασόλια σόγια, αχνιστά με μερικούς κρυστάλλους από θαλασσινό αλάτι. Μαζί με την πρώτη γουλιά ζεστού σάκε κατέφθασε και το πρώτο μας ορεκτικό. Μικροσκοπικά πιτάκια με χοιρινό και λαχανικά τυλιγμένα σε διάφανο γιαπωνέζικο φύλλο σιταριού με τσίλι σόγια σως. Ισορροπημένα όσο πρέπει, πικάντικα και ζεστά.
Δεν προλάβαμε να πάρουμε τα δυο τελευταία κομμάτια και στο τραπέζι μας «προσγειώθηκε» η σαλάτα με τα μανιτάρια που παραγγείλαμε. Ένα αισθητικό αριστούργημα με μπόλικες πρασινάδες να σχηματίζουν ένα κομψό λοφίσκο που πάνω τους ξεκουραζόταν… ανέμελα μια ποικιλία μανιταριών. Η πρώτη μπουκιά μού έβγαλε μια «επιθετικότητα» στον ουρανίσκο λόγω της έντονης ξιδάτης γεύσης των μανιταριών και τότε κατάλαβα το νόημα ύπαρξης της πρασινάδας, στόχο είχε να λειτουργεί… εξουδετερωτικά. Την επόμενη φορά πάντως θα προτιμήσω κάποια άλλη.
Ωστόσο η τεμπούρα με ποικιλία λαχανικών από μπουκετάκια μπρόκολου, φλούδες γλυκοπατάτας, φασολάκια και πιπεριές, ενδεδυμένη με το πιο αέρινο κουρκούτι που έχω δοκιμάσει ποτέ, τραγανή και χωρίς ούτε ίχνος λαδίλας άρχισε να κάνει το πράγμα ακόμα πιο ενδιαφέρον.
Η πιο απογειωτική όμως στιγμή της βραδιάς ήταν όταν η χαμογελαστή και «ευέλικτη» σερβιτόρα, η οποία ήταν τόσο πρόθυμη να απαντήσει σε όλες μας τις ερωτήσεις, ακούμπησε στο κέντρο του τραπεζιού το λαβράκι ατμού τοποθετημένο επάνω σε στρωματάκια από καταπράσινα φύκια, πασπαλισμένο με αποξηραμένο αυγοτάραχο και αρωματισμένο ελαφρώς με γιαπωνέζικο κίτρο και εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο. Κάθε μπουκιά ήταν… ουράνια καθώς η κρουστή υφή των φυκιών υποχωρούσε παραχωρώντας ευγενικά τη θέση της στα λευκόσαρκα ευωδιαστά φιλέτα του ψαριού. 
Την ίδια στιγμή η παρέα μου δοκίμαζε ένα από τα πιο δημοφιλή πιάτα του εστιατορίου, το black cod. Άλλους τους κέρδισε η υφή και η βελούδινη γεύση του, εμένα πάντως η σάλτσα πράσινου μήλου με miso με λίγωσε και μου φάνηκε περισσότερο γλυκιά απ’ όσο θα έπρεπε.
Εννοείται πως δοκιμάσαμε και sushi, όλα καλοφτιαγμένα με τα πιο φρέσκα και άψογα υλικά που έχω δοκιμάσει. Τίμησα, αν και ήμουν ήδη αρκετά χορτάτη, μερικά νιγκίρι με κοιλιά τόνου και sweet shrimps…
Η μους κανέλας με βουτυρένια μπισκότα, φράουλες και καραμελωμένα αμύγδαλα ακροβατούσε μεταξύ την παιδικής φρουτόκρεμας και του ερασιτεχνικού μαμαδίστικου γλυκού. Η πανακότα με λίτσι ήταν ευχάριστα δροσερή και αρωματική, αλλά βαρετή.

Ηρακλείτου 21, Κολωνάκι
Τηλ.: 210 3392090-091

Τιμή : €80-85 το άτομο με κρασί
Τιμή: €70 κρασί