Η Μυρσίνη Λαμπράκη βάζει στο... στόμα της το ιταλικό Cosa Nostra

COSA NOSTRA

"Ανοίγοντας την πόρτα του Cosa Nostra σου έρχεται αυτόματα να αναφωνήσεις: «Όλα στο κόκκινο»! Η ατμόσφαιρα είναι τόσο ταξιδιάρικη και το σκηνικό τόσο καλά στημένο που σε μεταφέρει αυτόματα σε εστιατόριο ιταλικού τύπου, εμπλουτισμένο με την κοσμοπολίτικη αύρα της Αμερικής του ’50".

Μέχρι να ελευθερώσεις την πετσετούλα σου από το χάρτινο κατακόκκινο δαχτυλίδι της, να πλανηθεί το μάτι σου στο ασπρόμαυρο πλακάκι του πατώματος, να αποπλανηθεί γλυκά το αυτί σου από την υπέροχη φωνή του Sinatra και να ρίξεις μια ματιά στον κατάλογο, έρχεται στο τραπέζι ένα πιατάκι με μια ρικότα εμπλουτισμένη με πεπεροντσίνο. Τόσο ώριμη και γευστική που μου θύμισε κρητικό ανθότυρο. Δοκίμασα τα τραγανά μαύρα κριτσίνια, αν και η υπόλοιποι της παρέας ικανοποίησαν το πρώτο κύμα της πείνας τους με τα στρογγυλά ζυμωτά ψωμάκια, που ήταν εμπλουτισμένα με ελιά και φέτα.
Παραγγείλαμε δύσκολα! Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί οι επιλογή ανάμεσα σε ζυμαρικά και κρεατικά δεν ήταν απλή υπόθεση, δεδομένης της απίστευτα μεγάλης ποικιλίας. Τελικά, ο φίλος μου ο Γιώργος, θαμώνας του εστιατορίου, πρότεινε για πρώτο πιάτο τα αρωματισμένα με λευκή τρούφα σπαράγγια με τη ρευστή και ντελικάτη σάλτσα παρμεζάνας. Κάτι ήξερε, γιατί το πιάτο ήταν ιδιαίτερα νόστιμο και η σάλτσα βελούδινη με αρκετή περιπλοκή στην επίγευση λόγω της τρούφας. Ως η πιο δύσπιστη της παρέας, ξεχώρισα από τον κατάλογο το vitelo tomato -δύστροπο πιάτο, αν δεν ισορροπήσεις τα φιλετάκια με τη σάλτσα τόνου- αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση απολαύσαμε έναν επιτυχημένο συνδυασμό γεύσεων και υφών. Τα ψιλοκομμένα φιλετάκια έλιωναν στο στόμα και η σάλτσα τόνου χάιδευε απαλά τον ουρανίσκο κι όλα τούτα κάτω από την εξισορροπιστική γευστική υπόκρουση της πιπεράτης ψαλιδωτής ρόκας και της κάπαρης τουρσί (σε στρουμπουλά ξιδάτα αγγουράκια).
Έκπληξη ήταν η παρουσία -στη μέση του χειμώνα- μιας μεγάλης, χυμώδους και κατακόκκινης ντομάτας, πάνω στην οποία αναπαυόταν νωχελικά ένα κομμάτι μελάτη μοτσαρέλα μπούφαλα μαζί με το απόλυτο ταίρι της, τη σάλτσα βασιλικού (πέστο).
Τα tagliolini Veronese ήρθαν καυτά και μοσχομυριστά, αναγκάζοντάς με να γευτώ λαίμαργα την πρώτη πιρουνιά. Μια τσαχπινιά από λεμόνι χάιδεψε τον ουρανίσκο μου, ενώ το γλυκό σκόρδο και δεντρολίβανο αποπλάνησαν κάθε μου οσφρητικό κάλυκα. Δεν κατάφερα να αντισταθώ σε μια ακόμη «βουτιά», αυτή την φορά στο πιάτο του διπλανού μου, τα linguini Amalfiana! Εκεί η υπόξινη ντοματένια σάλτσα σχημάτιζε το τέλειο γευστικό υπόστρωμα για την πολύπλοκη μυρωδιά μιας σαρδέλας καπνισμένης στα ξύλα. Η αχινοσπαγγετάδα του Cosa Nostra σίγουρα συναγωνίζεται τη δική μου, μόνο που εδώ την απόλαυσα χωρίς να κουραστώ...
Το φιλέτο συνοδευόταν από βελούδινο πουρέ πατάτας και μια σάλτσα από μανιτάρια και μαύρη τρούφα, ένα πιάτο στιβαρό αλλά πολύ κατώτερο των προσδοκιών μας. Την επόμενη φορά θα δοκιμάσω την Bistecca Vera fiorentina, που παρήγγειλαν στο διπλανό τραπέζι. Παχουλή, ζουμερή, σερβιρισμένη με ένα κλαδάκι από αρωματικά βότανα, με θεϊκή παρουσίαση και μυρωδιά που σε προκαλεί.
Όσον αφορά στον κατάλογο κρασιών, αυτός ακροβατεί μεταξύ του ελληνικού και ιταλικού αμπελώνα, οπότε διαλέγετε και παίρνετε.
Για φινάλε, μια ωραία απαλή κρεμούλα με πράσινο φιστίκι και καραμελωμένη κρούστα, λαχταριστό cheese cake με άρωμα μαστίχας και σος λεμονιού, αλλά και, δυστυχώς, μια «πλαδαρή» και αδιάφορη γευστικά pavlova με φρούτα του χειμώνα. Η τελευταία ήταν ίσως η μεγαλύτερη παραφωνία σε ένα, κατά τ’ άλλα, υπέροχο περιβάλλον με εξαιρετικό φαγητό.
Tip: Tο κάπνισμα επιτρέπεται σε όλους τους χώρους.
Ώρες λειτουργίας: Ανοιχτά καθημερινά από τις 20:00. Σάββατο & Κυριακή από το μεσημέρι.
Κόστος ανά άτομο: €50-60.
Κόστος ανά άτομο με κρασί: €65-75.

(Aγ. Θέκλας 5, Mοναστηράκι, τηλ. 210 3310900)